Gevallen over slangen op de weg: fietser krijgt driekwart van zijn schade vergoed

Een fietser rijdt op een regenachtige middag over twee dikke slangen die dwars over de weg liggen en komt lelijk ten val. Dat de partij die de slangen daar had neergelegd aansprakelijk is, stond vast. De vraag was of de fietser zelf ook iets te verwijten viel en hoe zwaar dat moest wegen. Op 2 oktober 2026 gaf de kantonrechter van de Rechtbank Noord-Holland daarover een duidelijk oordeel.

Wat er gebeurde

Op 2 september 2025 werd aan de Sportlaan in Den Helder onkruid bestreden op de trottoirs aan beide kanten van de weg. Daarvoor werd een tankwagen met een heetwaterinstallatie gebruikt. Die stond geparkeerd aan de rechterkant van de weg, op het gedeelte dat bestemd is voor fietsers. Aan de tankwagen waren twee dikke, harde rode slangen gekoppeld. Op het moment dat er aan de linkerkant van de weg werd gewerkt, lagen die slangen dwars over de volledige rijbaan. Het regende en het wegdek was nat.

Rond half vier fietste een man op zijn elektrische fiets over de Sportlaan in de richting van de rotonde bij de Middenweg. Zo’n tien à vijftien meter voor hem reden twee andere fietsers. Zij kwamen zonder problemen over de slangen heen. Toen de man de tankwagen passeerde en ook over de slangen reed, ging het mis. Hij kwam ten val en liep een ontwrichting en een breuk van zijn linkerschouder op. Daarnaast had hij een hoofdwond en een snijwond in zijn gezicht.

Erkenning van aansprakelijkheid, maar niet volledig

De tankwagen was verzekerd bij TVM. Het ging daarbij om de WAM-verzekering: de verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor motorvoertuigen. Het letselschadebureau van de fietser stelde de verzekerde van TVM aansprakelijk. TVM erkende dat haar verzekerde aansprakelijk was, maar vond dat de fietser zelf ook had bijgedragen aan het ongeval. In een brief van januari 2026 liet TVM weten dat zij een verdeling van 50/50 redelijk vond. Het letselschadebureau wees dat van de hand.

Een deelgeschil: alleen het knelpunt naar de rechter

In letselschadezaken proberen partijen er meestal samen uit te komen, zonder tussenkomst van een rechter. Soms loopt dat overleg vast op één bepaald punt. Dan biedt de wet de mogelijkheid om alleen dat punt aan de rechter voor te leggen in een zogenoemde deelgeschilprocedure. Dat is sneller en eenvoudiger dan een volledige rechtszaak. De rechter beslist alleen over de voorgelegde vraag, waarna partijen hun onderhandelingen kunnen voortzetten.

In deze zaak was het knelpunt de eigen schuld van de fietser. Hij vroeg de kantonrechter in de eerste plaats om te bepalen dat TVM zich in deze situatie redelijkerwijs helemaal niet op eigen schuld mocht beroepen. Als de rechter daar niet in mee zou gaan, vroeg hij om te bepalen dat hem geen eigen schuld trof. En als ook dat niet zou lukken, vroeg hij de rechter om het percentage zelf vast te stellen. Daarbij gaf hij aan dat het volgens hem hooguit om 10% kon gaan.

De fietser vond dat de verzekerde van TVM onnodig een gevaarlijke situatie had gecreëerd. De tankwagen had gewoon aan de linkerkant kunnen staan, waar op dat moment werd gewerkt. Dan hadden er geen slangen over de weg gelegen. Bovendien hoefde hij op een openbare weg geen obstakels te verwachten, waren de twee fietsers voor hem er ook zonder problemen overheen gekomen en was er niet goed gewaarschuwd. Hij had zich gedragen zoals iedere redelijke fietser zich in die situatie zou gedragen.

TVM zag dat heel anders. Volgens haar was duidelijk zichtbaar dat er werkzaamheden plaatsvonden. De medewerkers droegen felgekleurde kleding, de tankwagen had zijn alarmverlichting aan en achterop hingen borden met de teksten “Werkverkeer” en “LET OP!! OBSTAKEL OP DE WEG”. De rode slangen staken bovendien af tegen het donkere asfalt. Ondanks het natte wegdek was de fietser er op een manier en met een snelheid overheen gereden waardoor hij viel. Hij had ook kunnen afstappen en met de fiets aan de hand verder kunnen lopen, of via het trottoir kunnen gaan.

Hoe werkt eigen schuld?

De regeling over eigen schuld staat in artikel 6:101 van het Burgerlijk Wetboek. Heeft het slachtoffer zelf bijgedragen aan het ontstaan van zijn schade, dan hoeft de aansprakelijke partij niet alles te vergoeden. De schade wordt dan verdeeld naar de mate waarin het gedrag van beide partijen tot de schade heeft geleid. Juristen noemen dat de causaliteitsafweging. Daarna kan de rechter de uitkomst nog bijstellen als de billijkheid dat vraagt, bijvoorbeeld omdat de fout van de ene partij veel ernstiger is dan die van de andere. Dat heet de billijkheidscorrectie.

Omdat TVM zich op eigen schuld beriep, was het aan TVM om die eigen schuld aannemelijk te maken.

De fietser had beter moeten opletten

De kantonrechter vond dat de fietser tot op zekere hoogte eigen schuld had. Hij had zelf verklaard dat de knipperlichten van de tankwagen aanstonden en dat hij de twee rode slangen op het donkergrijze asfalt had zien liggen. Die slangen waren dik, zodat het hoogteverschil voor hem zichtbaar moet zijn geweest. Op basis van de foto’s die beide partijen hadden overgelegd, ging de rechter er bovendien van uit dat de waarschuwingsborden op de tankwagen hingen. Er waren dus duidelijke signalen dat de situatie anders was dan normaal.

Uit niets bleek dat de fietser zijn rijgedrag daarop had aangepast, bijvoorbeeld door langzamer te gaan rijden. Hij volgde de twee fietsers voor hem en reed over de slangen zonder zich ervan te vergewissen dat dat in de regen veilig kon. Er waren ook veiligere manieren om de tankwagen te passeren. Van een fietser mag nu eenmaal oplettendheid en voorzichtigheid worden verwacht. Dat betekent ook dat hij rekening houdt met het gevaar van over een obstakel rijden op de verkeerde manier of met de verkeerde snelheid. Dat anderen er wel goed overheen kwamen, deed daar niets aan af.

Maar de werkgever had het gevaar zelf veroorzaakt

Dat de fietser eigen schuld had, betekende nog niet dat hij de helft van zijn schade zelf moest dragen. De kantonrechter woog zwaar mee dat de verzekerde van TVM de gevaarlijke situatie zelf in het leven had geroepen. De Sportlaan is een doorgaande openbare weg met aan beide kanten een fietspad. De tankwagen stond op het gedeelte voor fietsers en de slangen lagen over de volle breedte van de rijbaan, kort achter elkaar en met een duidelijk hoogteverschil. Gezien het natte weer had de verzekerde daar beter voor moeten waarschuwen.

Het risico had ook op eenvoudige wijze kunnen worden weggenomen of verkleind. De tankwagen had aan de linkerkant van de weg kunnen staan, waar het werk werd gedaan. Ook had een kabelgoot gebruikt kunnen worden om de slangen veilig weg te werken. Door dat na te laten, hield de verzekerde zich volgens de rechter onvoldoende aan zijn eigen werkinstructie, waarin staat dat gezorgd moet worden voor de veiligheid van het overige verkeer en omstanders.

De kantonrechter rekende daarom een aanzienlijk groter deel van de schade toe aan de verzekerde van TVM. De verdeling werd 75% voor TVM en 25% voor de fietser. Volgens de rechter doet die verdeling recht aan de verantwoordelijkheid van degene die werkzaamheden op de weg uitvoert om dat zorgvuldig en veilig te doen. Tegelijk past zij bij de verantwoordelijkheid van een weggebruiker om voorzichtig en oplettend te zijn.

Geen verdere correctie

De fietser wees er nog op dat hij letsel had opgelopen en niet verzekerd was. Voor zover hij daarmee een beroep wilde doen op de billijkheidscorrectie, ging de rechter daar niet in mee. Het verschil in ernst van de verwijten aan beide kanten gaf geen aanleiding om de verdeling aan te passen. Het enkele feit dat de fietser gewond was geraakt en niet verzekerd was evenmin.

Daarmee wees de kantonrechter de eerste twee verzoeken van de fietser af. Het derde verzoek werd toegewezen: TVM moet 75% vergoeden van de schade die de fietser door het ongeval heeft geleden en nog zal lijden.

En de kosten van de procedure?

Wie een deelgeschil voert omdat de onderhandelingen over zijn letselschade vastlopen, kan de redelijke kosten daarvan in beginsel op de aansprakelijke partij verhalen. De rechter beoordeelt dan of het redelijk was om juridische hulp in te schakelen en of de gemaakte kosten zelf redelijk zijn.

De fietser vroeg bijna € 5.000 aan kosten, waaronder 17,5 uur werk van zijn advocaat. Het uurtarief van € 230 vond de rechter redelijk. Het aantal uren niet: het ging om een relatief eenvoudige zaak met een overzichtelijke vraag en beperkte processtukken. De rechter ging uit van tien uur. Met btw en griffierecht kwamen de kosten daarmee uit op € 2.876. Omdat de fietser voor een kwart eigen schuld had, werkt dat ook door in de kosten. TVM moet daarom € 2.157 betalen.

Wat betekent dit in de praktijk?

Deze uitspraak laat zien dat een rechter bij eigen schuld naar beide kanten kijkt. Een fietser die een duidelijk zichtbaar obstakel op de weg ziet, moet daar rekening mee houden. Zeker bij regen mag hij er niet zomaar van uitgaan dat het goed gaat omdat anderen er ook overheen reden. Tegelijk weegt het zwaar als de aansprakelijke partij het gevaar zelf heeft veroorzaakt en dat met eenvoudige maatregelen had kunnen voorkomen. De 50/50-verdeling die de verzekeraar voorstelde, bleef dan ook niet overeind.

Daarnaast laat de zaak zien hoe nuttig een deelgeschilprocedure kan zijn. Als de onderhandelingen op één punt vastlopen, kan de rechter daar snel duidelijkheid over geven. Partijen kunnen daarna verder met het afwikkelen van de schade.

Heeft u vragen over dit onderwerp?

Neem dan gerust contact met ons op. Dat kan via het telefoonnummer boven in beeld of door een e-mail te sturen naar info@jba.nl.

‍