Wie een hond houdt, is in de meeste gevallen ook verantwoordelijk voor de schade die het dier veroorzaakt. Dat blijkt opnieuw uit een recente uitspraak van de Rechtbank Amsterdam. Een 11-jarig meisje dat werd gebeten door een hond en blijvende littekens opliep, kreeg een smartengeldvergoeding van € 3.000 toegekend.
Wat gebeurde er?
Op 28 oktober 2022 fietste een 11-jarig meisje door een steeg naast de woning van de hondeneigenaar. Zij kwam tot stilstand bij de achterdeur van de woning. Op dat moment opende de eigenaar de deur, waarna zijn hond direct naar buiten rende.
De hond beet het meisje in haar linkeronderbeen. Niet ter discussie stond dat de hond de huid had doorboord.
Blijvende littekens
Door de beet liep het meisje drie bijtwonden op. Hoewel de wonden inmiddels zijn genezen, heeft zij drie blijvende littekens overgehouden. Eén daarvan is kuilvormig. Omdat de littekens zichtbaar zijn wanneer zij een korte broek of rok draagt, zullen zij haar ook in de toekomst blijven herinneren aan het incident.
De ouders stappen naar de rechter
De ouders van het meisje vroegen de rechtbank om vast te stellen dat de hondeneigenaar aansprakelijk is voor alle schade die hun dochter heeft geleden en nog zal lijden. Daarnaast vorderden zij een voorschot van € 5.000 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente, en vergoeding van de buitengerechtelijke kosten en proceskosten.
De hondeneigenaar verweerde zich. Hij wees erop dat hij de medische kosten van ongeveer € 60 al had vergoed en dacht dat de zaak daarmee was afgedaan. Ook stelde hij dat de hond uit schrik had gereageerd en dat het meisje zelf schuld had aan het ontstaan van het incident.
Risicoaansprakelijkheid voor dieren
De rechtbank verwijst naar artikel 6:179 BW. Op grond van dit artikel is de bezitter van een dier in beginsel risicoaansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt. Anders dan bij schuldaansprakelijkheid hoeft niet te worden aangetoond dat de eigenaar iets verkeerd heeft gedaan. Het enkele feit dat de hond de schade heeft veroorzaakt, is in beginsel voldoende om aansprakelijkheid aan te nemen.
Alleen wanneer sprake is van eigen schuld van het slachtoffer kan de schadevergoeding worden verminderd (artikel 6:101 BW).
Het oordeel van de rechtbank
De kantonrechter is duidelijk: de hondeneigenaar is aansprakelijk voor de gevolgen van de hondenbeet.
Dat de hond volgens de eigenaar uit een schrikreactie beet, maakt juridisch geen verschil. Juist omdat sprake is van risicoaansprakelijkheid, komt de schade voor rekening van de eigenaar.
Ook het verweer dat de zaak al was afgewikkeld, wordt verworpen. Uit de correspondentie bleek dat de ouders steeds duidelijk hadden gemaakt dat zij ook de overige schade wilden verhalen. De eigenaar mocht daarom niet aannemen dat de betaling van de medische kosten de zaak had beëindigd.
Het beroep op eigen schuld slaagt evenmin. Op het moment van de beet stond het meisje stil met haar fiets. Zelfs als zij wel had gefietst, levert dat volgens de rechtbank geen eigen schuld op die een vermindering van de schadevergoeding rechtvaardigt.
Waarom € 3.000 smartengeld?
Voor het bepalen van de hoogte van het smartengeld sluit de rechtbank aan bij de Rotterdamse Schaal, een veelgebruikte richtlijn bij letselschade.
Bij de beoordeling houdt de kantonrechter rekening met de drie blijvende littekens die het meisje aan de beet heeft overgehouden, waarvan één litteken kuilvormig is. Ook weegt mee dat zij op jonge leeftijd is gebeten en dat de littekens zichtbaar zijn wanneer zij een korte broek of rok draagt. Alles afwegend vindt de kantonrechter een smartengeldvergoeding van € 3.000 passend.
Wat betekent deze uitspraak?
Deze uitspraak bevestigt nogmaals dat de eigenaar van een hond in beginsel aansprakelijk is voor de schade die het dier veroorzaakt. Het maakt daarbij niet uit dat de hond onverwacht of uit schrik heeft gehandeld.
Daarnaast laat de uitspraak zien dat blijvende littekens – zeker bij een jong slachtoffer – een belangrijke rol spelen bij de begroting van het smartengeld. Ook wanneer de medische behandeling beperkt is gebleven, kunnen de blijvende gevolgen aanleiding geven tot een substantiële immateriële schadevergoeding.
Voor slachtoffers van een hondenbeet is deze uitspraak een belangrijke bevestiging dat niet alleen medische kosten, maar ook immateriële schade voor vergoeding in aanmerking kan komen.
