
Een jonge vrouw laat haar Jack Russell uit in Amsterdam. Een loslopende herdershond komt op haar af. Zij tilt haar hondje op om het te beschermen. De herder springt haar van achteren op de rug, krabt haar open en bijt haar in de arm. Dat was in juni 2018. Ruim acht jaar later veroordeelt de kantonrechter het baasje van de herder tot betaling van ruim € 16.000.
Het vonnis van 6 november 2026 is om drie redenen de moeite waard. De kantonrechter legt uit waarom een vordering na acht jaar nog niet is verjaard. Zij oordeelt dat wie haar eigen hond beschermt, geen eigen schuld heeft aan een beet. En zij laat stap voor stap zien hoe het smartengeld wordt berekend als iemand meerdere soorten letsel heeft. Voor wie wil weten hoe een rechter van een vordering van bijna € 25.000 tot een toewijzing van € 16.000 komt, is dit een leerzaam vonnis.
De uitspraak is op 13 november 2026 gepubliceerd en kunt u hier teruglezen.
Wat is er gebeurd?
Op 1 juni 2018 wandelt een vrouw van bijna twintig met haar Jack Russell over een pad in Amsterdam. Zij ziet een herdershond die los loopt. Het baasje is nergens te bekennen. Zij vertrouwt het niet, tilt haar hondje op en loopt weg. De herder komt op haar af en probeert de Jack Russell te pakken. Zij draait zich weg en houdt haar hond boven haar hoofd. De herder springt haar van achteren op de rug, krabt die open en bijt haar in de rechterbovenarm. Kort daarna komt het baasje aanrennen om de herder aan te lijnen. Zij geeft meteen haar naam en telefoonnummer.
De vrouw wordt met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht en daar behandeld aan de krab- en bijtwonden. Zij houdt er twee littekens aan over, een op haar arm en een op haar rug. Later wordt bij haar een posttraumatische stressstoornis vastgesteld. In de eerste jaren na het incident durft zij niet naar buiten. Ook nu nog vindt zij het moeilijk om alleen de deur uit te gaan, uit angst een hond tegen te komen. Daarnaast heeft zij klachten aan haar onderrug en heup waarvoor zij bij de fysiotherapeut loopt.
In augustus 2018 stelt zij het baasje aansprakelijk. Er volgen herinneringen in 2019 en 2023. Betaald wordt er niet. In juni 2026 dagvaardt zij het baasje voor de kantonrechter. Zij vordert een verklaring dat het baasje aansprakelijk is en een schadevergoeding van bijna € 25.000. Het baasje voert zelf verweer, zonder advocaat. De vordering zou verjaard zijn. De vrouw zou eigen schuld hebben omdat zij haar hond optilde en daarmee de herder uitlokte. En de schade zou veel te hoog zijn begroot.
Verjaard na acht jaar?
Een vordering tot schadevergoeding verjaart vijf jaar na de dag waarop het slachtoffer bekend is geworden met de schade en met de aansprakelijke persoon (art. 3:310 lid 1 BW). Omdat het baasje direct na de beet haar naam en telefoonnummer gaf, ging die termijn op 2 juni 2018 lopen. Zonder tegenmaatregel was de vordering in juni 2023 verjaard.
Maar een verjaring kan worden gestuit. Dat gebeurt onder meer door een schriftelijke aanmaning of mededeling waarin het slachtoffer ondubbelzinnig laat weten dat zij haar recht op schadevergoeding voorbehoudt (art. 3:317 lid 1 BW). Na een stuiting begint een nieuwe termijn van vijf jaar. Ook het uitbrengen van een dagvaarding stuit de verjaring (art. 3:316 lid 1 BW).
De vrouw had drie brieven gestuurd. Een aansprakelijkstelling in augustus 2018 en herinneringen in mei 2019 en mei 2023. De laatste brief was per e-mail en per aangetekende post verzonden. Het bewijs van verzending zat in het dossier en het baasje had er in november 2023 per e-mail op gereageerd. Op de zitting erkende zij dat zij die brief had ontvangen.
Daarmee is de zaak beslist. Zelfs als het baasje alleen die laatste brief zou hebben ontvangen, is de verjaring gestuit. De brief is binnen vijf jaar na het incident verzonden en maakt voldoende duidelijk dat de vrouw haar schade nog altijd vergoed wil zien. Op 25 mei 2023 begon dus een nieuwe termijn van vijf jaar. De dagvaarding van juni 2026 viel daar ruim binnen.
De les is eenvoudig. Een aansprakelijkstelling is geen eenmalige handeling. Wie de zaak laat liggen, moet voor het verstrijken van vijf jaar opnieuw schriftelijk van zich laten horen. Doe dat aangetekend en bewaar het bewijs. In deze zaak maakte dat het verschil tussen € 16.000 en niets.
Risicoaansprakelijkheid en eigen schuld
De bezitter van een dier is aansprakelijk voor de schade die het dier aanricht (art. 6:179 BW). Dat is een risicoaansprakelijkheid. Of het baasje zelf iets te verwijten valt, doet er niet toe. De wet legt het risico van het gedrag van een dier bij degene die het houdt.
Het baasje voerde aan dat haar herder alleen reageerde op het gedrag van de vrouw. Voor de aansprakelijkheid maakt dat volgens de kantonrechter niets uit. De vraag is alleen of de hond de schade heeft veroorzaakt en dat stond vast. Het gedrag van de vrouw kan wel een rol spelen bij de vraag of zij eigen schuld heeft. Is dat zo, dan wordt de schadevergoeding verminderd of vervalt zij helemaal (art. 6:101 BW).
Volgens het baasje raakte de vrouw onnodig in paniek. Door haar hondje op te tillen zou zij de herder hebben uitgelokt. Zonder dat optillen was er niets gebeurd. Bovendien zou de vrouw de herder met haar riem hebben geslagen.
De kantonrechter gaat daar niet in mee. Doorslaggevend is de verklaring van een onafhankelijke getuige die op dat moment ook zijn hond uitliet. Hij kende geen van beide partijen. Hij zag de herder op de vrouw afkomen, zag haar haar hond optillen en zag de herder kort daarna bijten. Na de beet hielp hij haar bij de herder weg te komen. Zijn verhaal komt op de belangrijke punten overeen met dat van de vrouw.
De kantonrechter vindt het begrijpelijk dat de vrouw haar hond optilde. Zij vertrouwde de situatie niet en wilde haar hondje beschermen. Dat zij haar hond boven haar hoofd hield en tegen de herder schreeuwde, was misschien achteraf wat overdreven. Maar dat is nog geen schuld. Zij mocht proberen haar hond te beschermen en kon niet weten dat de herder zo zou reageren. Van bewust uitlokken was geen sprake.
Ook het slaan met de riem helpt het baasje niet. De vrouw ontkent het en de getuige heeft het niet gezien. Maar zelfs als het zo was gegaan, levert dat geen eigen schuld op. Ook dat gedrag zou dan zijn voortgekomen uit de begrijpelijke wens haar hond en zichzelf te beschermen. Er is onvoldoende grond om aan te nemen dat de herder uitsluitend op afwerend gedrag reageerde.
De conclusie is dat het baasje volledig aansprakelijk is.
De materiële schade, wat wel en wat niet
De vrouw had haar schade begroot op € 24.544,31. Zij beperkte haar vordering tot € 25.000 inclusief rente, omdat de kantonrechter anders niet bevoegd zou zijn. De kantonrechter loopt de posten een voor een langs. Dat levert een nuttig overzicht op van wat wel en wat niet voor vergoeding in aanmerking komt.
Aan medische en overige kosten was € 8.793,51 gevorderd. Daarvan blijft € 1.513,44 over. Gemiste rijlessen trok de vrouw op de zitting zelf in. De ambulancekosten bleken al door haar zorgverzekeraar vergoed. Delen van het eigen risico hadden betrekking op de periode vóór de beet of op behandelingen die er niets mee te maken hadden. Wat overbleef, waren het eigen risico over verschillende jaren voor zover dat met de beet samenhing, de kosten van wondverzorging, een informatieverzoek aan de huisarts, de contributie van de turnvereniging waar zij niet meer kon sporten en kleding die bij het incident kapot was gegaan. Het baasje erkende die posten op de zitting.
Aan reiskosten was € 1.750 gevorderd. De gereden kilometers naar ziekenhuis, huisarts, fysiotherapeut en psychiater had de vrouw onderbouwd met een overzicht van haar afspraken. Taxi- en ov-kosten had zij niet onderbouwd. De kantonrechter vergoedt daarom alleen de 1.053,86 kilometer, tegen de vaste vergoeding van De Letselschade Raad van gemiddeld € 0,29 per kilometer. Dat is € 305,62.
De inkomensschade van € 3.240 wordt volledig toegewezen. De vrouw werkte op een nulurencontract en kon na de beet negen maanden niet werken. In die periode liep zij gemiddeld € 360 per maand mis. Ook dat erkende het baasje.
De materiële schade komt daarmee op € 5.059,06. Dat is ruim een derde van wat was gevorderd. De oorzaak is niet dat de kantonrechter streng was, maar dat posten dubbel waren opgevoerd, al waren vergoed of niet waren onderbouwd. Een zorgvuldige schadeopstelling met bewijsstukken had de vrouw veel discussie bespaard.
Smartengeld volgens de Rotterdamse schaal
De vrouw vorderde € 12.500 aan smartengeld. Het baasje erkende dat zij smartengeld moest betalen, maar vond het bedrag te hoog. De kantonrechter kent € 11.000 toe en legt precies uit hoe zij daar komt.
Zij sluit aan bij de Rotterdamse schaal en de bijbehorende aanbevelingen voor de begroting van smartengeld. Die schaal bevat richtbedragen voor verschillende soorten letsel. Heeft iemand meerdere soorten letsel, dan geldt een vaste systematiek. Het ernstigste letsel telt volledig mee. Het op een na ernstigste letsel telt voor de helft. Een derde letsel wordt niet apart opgeteld, maar weegt mee als factor bij het totaalbedrag.
De eerste vraag is dan welk letsel het ernstigst is. De vrouw verklaarde op de zitting dat zij de littekens zelf als het ergste gevolg ervaart. Ze herinneren haar aan het incident en zij vindt het vervelend als mensen ernaar vragen. De kantonrechter heeft daar begrip voor, maar kijkt niet alleen naar wat de vrouw zelf het zwaarst vindt. Zij kijkt ook naar de aard en de ernst van het letsel en de gevolgen voor het dagelijks leven. Dan weegt de PTSS zwaarder. Die heeft de vrouw jarenlang ernstig beperkt. De littekens zijn relatief klein en kunnen met kleding worden bedekt.
De PTSS valt onder hoofdstuk 14.2 van de schaal. De kantonrechter deelt haar in als middelzwaar. De vrouw was bijna twintig toen het gebeurde, durfde in de eerste jaren niet naar buiten, heeft nog steeds herbelevingen en heeft veel therapie gehad. Tegelijk is niet gebleken dat de klachten nu nog tot zeer ernstige beperkingen leiden. Daarvoor begroot de kantonrechter € 8.000.
De littekens vallen onder hoofdstuk 10 als minder ernstige littekenvorming. Met de leeftijd van de vrouw en de emotionele belasting begroot de kantonrechter die op € 2.000. Als op een na ernstigste letsel telt daarvan de helft mee, dus € 1.000.
De rug- en heupklachten krijgen geen eigen bedrag, maar wegen mee als factor. De klachten duren voort en beperken de vrouw bij langdurig staan, sporten en lopen. Alles afwegend komt de kantonrechter op € 11.000 aan smartengeld.
De totale schadevergoeding komt daarmee op € 16.059,06, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026. Omdat de vrouw met een toevoeging procedeerde, hoeft het baasje de kosten van de dagvaarding niet te betalen. De overige proceskosten van € 1.391 komen wel voor haar rekening.
Wat kunt u hiermee?
Bent u gebeten door een hond, dan is het baasje in beginsel aansprakelijk. Ook als het baasje er niets aan kon doen en ook als de hond reageerde op iets wat u deed. Pas bij de vraag naar eigen schuld komt uw eigen gedrag aan bod. En dit vonnis laat zien dat een rechter daar begrip heeft voor wie in een angstige situatie zichzelf of zijn eigen hond probeert te beschermen.
Daarnaast bevat het vonnis drie praktische lessen.
Bewaak de verjaring. Vijf jaar is snel voorbij, zeker als de behandeling lang duurt of de wederpartij niet reageert. Stuur voor het verstrijken van die termijn een aangetekende brief waarin u uw recht op schadevergoeding voorbehoudt en bewaar het verzendbewijs.
Zorg voor getuigen. De verklaring van een onbekende voorbijganger was hier doorslaggevend voor het oordeel over de eigen schuld. Vraag na een incident meteen om namen en telefoonnummers van mensen die het hebben gezien.
Onderbouw elke schadepost. De vrouw kreeg ruim een derde van de gevorderde materiële schade toegewezen, omdat veel posten dubbel, al vergoed of niet onderbouwd waren. Bewaar bonnen, afsprakenoverzichten en loonstroken en controleer wat uw zorgverzekeraar al heeft vergoed.
Heeft u vragen over letselschade door een hondenbeet of over de hoogte van uw smartengeld?
Aarzel dan niet om contact met ons op te nemen. Dat kan via het telefoonnummer boven in beeld of door een e-mailbericht te sturen naar info@jba.nl.



