Op 21 september 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam geoordeeld over de omvang van de schadevergoeding na een mishandeling. Het hof beoordeelt daarbij of de dader zijn beroep op eigen schuld en zijn verweer tegen de gederfde inkomsten van de benadeelde voldoende concreet heeft onderbouwd en betwist. De uitspraak is hier terug te lezen.
Feiten
Op 23 september 2021 liep een man (hierna te noemen: de benadeelde) letsel op na een mishandeling. Hij werd tot en met 25 september 2021 opgenomen in het ziekenhuis waar hij werd geopereerd aan onder meer letsel aan zijn kaak. Na ontslag uit het ziekenhuis heeft de benadeelde een periode niet kunnen werken als zelfstandig timmerman. Op 22 mei 2023 werd de dader door de politierechter veroordeeld wegens mishandeling. Ook heeft de politierechter de dader veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding aan de benadeelde.
De benadeelde vorderde vervolgens in een civiele procedure bij de kantonrechter aanvullend € 11.080,23 aan schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente. Het bedrag bestond uit het betaalde eigen risico van zijn zorgverzekering en € 10.752,00 aan gederfde inkomsten vanwege het (deels) niet kunnen werken door de mishandeling. De kantonrechter wees de vordering toe, waarna de dader hoger beroep instelde.
Standpunten van partijen
De dader voert in hoger beroep met name twee punten aan.
Allereerst voert hij aan dat sprake zou zijn van eigen schuld in de zin van artikel 6:101 BW aan de zijde van de benadeelde. Volgens hem zorgde de benadeelde samen met een groep mannen voor overlast. De dader zou in een steegje zijn klemgezet met zijn voetbaltas om zijn nek, en geeft aan de benadeelde uit noodweer te hebben geslagen. Primair stelde hij dat alle schade voor rekening van de benadeelde moest blijven, subsidiair 80%.
Ten tweede voert de dader verweer tegen de gederfde inkomsten als zelfstandig timmerman die de kantonrechter heeft toegewezen. De benadeelde had zijn gederfde inkomsten vanwege het (deels) niet kunnen werken onderbouwd met facturen, een verklaring en e-mail correspondentie, maar de dader is van mening dat dit onvoldoende onderbouwing is. Hij voert aan dat de kantonrechter zich enkel heeft gebaseerd op een kort bericht van een opdrachtgever en enkele facturen. Belastingaangiften, bankafschriften en betalingsbewijzen ontbraken, terwijl deze volgens de dader nodig zijn om inkomstenderving van een zelfstandige goed te onderbouwen.
Oordeel van het hof
Als eerste gaat het hof in op het eigen schuldverweer. Bij een beroep op eigen schuld dient, in dit geval de dader, de relevante feiten en omstandigheden te stellen (en zo nodig te bewijzen) die het rechtsgevolg kunnen dragen dat de op hem rustende schadevergoedingsplicht moet worden verminderd met een percentage eigen schuld.
Het is daarbij van belang dat de dader voldoende stelt om aan zijn steplicht te voldoen. Hij zal daartoe voldoende relevante feiten en omstandigheden moeten stellen.
Volgens het hof heeft de dader aan de op hem rustende stelplicht niet voldaan, omdat hij onvoldoende heeft toegelicht welke concrete omstandigheden die aan de benadeelde kunnen worden toegerekend de schade (mede) tot gevolg heeft gehad. Uit de toelichting van de dader, dat sprake zou zijn van een noodweersituatie, volgt niet dat hij daadwerkelijk genoodzaakt was zich met geweld te verdedigen tegen de benadeelde. Het hof ziet dan ook geen reden om de schadevergoedingsplicht voor de dader te verminderen. Het beroep van de dader op eigen schuld aan de zijde van de benadeelde slaagt derhalve niet.
Ten tweede gaat het hof in op de gederfde inkomsten van de benadeelde. Hierbij geldt dat het aan de benadeelde is om het bestaan en de omvang van de door hem gestelde schade voldoende toe te lichten en te onderbouwen. In hoeverre de schade door de benadeelde voldoende is onderbouwd om te kunnen worden toegewezen hangt (mede) af van de betwisting aan de zijde van de dader. Het is namelijk van belang om een stelling gemotiveerd te betwisten door concreet en onderbouwd toe te lichten waarom deze stelling niet juist is.
Het hof is in dit geval van oordeel dat de dader de vordering van de benadeelde onvoldoende heeft betwist. Hij heeft immers slechts in algemene bewoordingen de omvang van de schade betwist door aan te voeren dat in zijn algemeenheid inkomstenderving van zelfstandigen wordt onderbouwd met (financiële) documentatie, zoals belastingaangiften, bankafschriften en betalingsbewijzen. Het had echter op de weg van de dader gelegen om niet algemeen maar concreet in te gaan op de door de benadeelde naar voren gebrachte stellingen en stukken. Hij heeft dat niet gedaan.
Vanwege de magere betwisting door de dader is het hof van oordeel dat de benadeelde zijn gederfde inkomsten van € 10.752,00 voldoende heeft onderbouwd. Om die reden komt het hof, net als de kantonrechter, tot de conclusie dat de vordering toewijsbaar is.
Conclusie
Het hof oordeelt dat de dader bij zijn beroep op eigen schuld niet aan de stelplicht heeft voldaan en de gederfde inkomsten onvoldoende concreet en gemotiveerd heeft betwist. Het beroep op eigen schuld slaagt daarom niet en de gederfde inkomsten van € 10.752,00 worden toegewezen.
